Lew i Lew: czy do siebie pasujemy?

Lew i Lew: co ich łączy?

Lew i Lew: podwójny ogień, podwójny charakter stały, ten sam władca. Na pierwszy rzut oka najbliższe połączenie, jakie istnieje.

Tu spotykają się dwie osoby, które obie lubią zaczynać, łatwo się entuzjazmują i nie mają cierpliwości do zastoju. To daje dużo energii i rzadko nudę. Wyzwanie leży w odpuszczaniu: kto słucha, gdy oboje chcą mówić, i kto zostaje, gdy pierwsza iskra przygaśnie? Dwa ognie potrzebują wspólnych celów, inaczej płoną obok siebie.

Oba to znaki stałe: wierne, wytrwałe, ale też uparte aż do sztywności. Kłótnie trwają tu dłużej, za to ta więź przeżywa kryzysy, które inne pary dawno by zakończyły.

Lew: jak kocha?

Lwy kochają hojnie, romantycznie i z wyczuciem gestu. Chcą podziwiać i być podziwiane, dają wiele i oczekują uznania. Kto traktuje ich ciepło jako coś oczywistego, traci je. Kto je odwzajemnia, zyskuje partnera, który jest dumny z łączącej ich relacji.

Lew i Lew: czego potrzebują od siebie nawzajem?

• Lew potrzebuje uznania, lojalności i partnera, który celebruje związek.
• A ponieważ oboje potrzebujecie tego samego, pytanie brzmi tylko: kto zrobi pierwszy krok.

Lew i Lew: gdzie się ścierają?

Macie ten sam znak. To znaczy: dużo wzajemnego zrozumienia, te same mocne strony, ale też te same martwe punkty. To, czego nie lubisz w sobie, widzisz u drugiej osoby w podwójnym wymiarze. Ten związek żyje z tego, że oboje się rozwijają, bo inaczej tylko wzajemnie się utwierdzacie. Dwa Lwy to para królewska, dopóki oboje mają miejsce na scenie. Podziw musi płynąć w obie strony, bo inaczej robi się z tego pojedynek.

Lew i Lew: jak się kłócą?

Lew i Lew kłócą się tym samym językiem, bo oboje są znakiem ognia. Ton szybko się podnosi, słowa padają wprost i bez owijania w bawełnę, a burza najczęściej mija tak samo szybko, jak przyszła. Skoro oboje jesteście zbudowani podobnie, w konflikcie szybko się rozpoznajecie, w dobrym i w trudnym sensie. Pojednanie najlepiej wychodzi wam przez szczerą, szybką rozmowę, bez wracania do starych pretensji.

Lew i Lew: co oznacza dla nich władca Słońce?

Nad obojgiem góruje Słońce, centrum tożsamości i życiowej siły. To, co napędza Lwa, napędza też drugą osobę, zarówno w tym, co piękne, jak i w tym, co wymagające.

Czy Lew i Lew do siebie pasują?

Według znaków Słońca to połączenie uchodzi za bliskie: spotykają się tu dwie osoby, które obie lubią zaczynać, lubią entuzjazm i mają mało cierpliwości do stagnacji. O tym, czy w konkretnym przypadku to pasuje, nie decyduje jednak sam znak Słońca, lecz cały horoskop urodzeniowy obojga, a zwłaszcza Księżyc, Wenus i Mars.

Lew i Lew to połączenie, które żyje ze zrozumienia i może rosnąć dzięki wzajemnemu odbijaniu się w sobie. Potrzebujecie spojrzenia z zewnątrz: nie wszystko, co dzielicie, jest z tego powodu słuszne.

Lew i Lew: czy pasują do siebie także jako przyjaciele?

Tak, często nawet wyjątkowo łatwo: ten sam znak to ten sam język, nawet bez zakochania. W przyjaźni dwa znaki ognia to czysta energia: zawsze jakiś plan, zawsze napęd, rzadko spokojny wieczór. Ta przyjaźń przetrwa, dopóki żadne z was nie musi na stałe grać drugich skrzypiec.

Mężczyzna Lew i kobieta Lew: czy to robi różnicę?

W interpretacji znaków słonecznych prawie żadnego. Dynamika między dwoma takimi samymi znakami wynika z żywiołu, jakości i kąta, a te pozostają niezmienne, niezależnie od tego, kto odgrywa jaką rolę. Dotyczy to każdej pary, nie tylko związków kobiety z mężczyzną. To, co w codziennym życiu wydaje się typowo męskie lub kobiece, pochodzi w horoskopie urodzeniowym raczej z Księżyca, Wenus i Marsa niż ze Słońca. Jeśli chcesz sprawdzić, jak to wygląda dla dwóch konkretnych osób, zajrzyj do ich pełnych horoskopów urodzeniowych.

Ważna uwaga: znak Słońca to punkt wyjścia, nie wyrok. Dwie osoby to znacznie więcej niż dwa znaki. Księżyc, Wenus, Mars i Ascendent często mają w codziennym życiu większy wpływ niż Słońce. Dlatego istnieją pary, które „nie pasują do siebie” i są szczęśliwe, oraz pary, które „idealnie do siebie pasują” i nie mają sobie nic do powiedzenia. Zamieszczona tu ocena opisuje pewną tendencję, jako zachętę do refleksji, nie jako przepowiednię.